Mapay jalan satapak
Mapay jalan satapak
Ngajugjug ka hiji lembur
Henteu karasa capena
Sabab aya nu diteang
Hujan angin dor dar gelap
Hunteu aya keur ngiuhan
Sanajan awak rancucut
Teu paduli kajeun teuing
Nu penting mah asal nepi
Ka tempat anu di tuju
Rek ngalongok mawar bodas
Kembang nu jadi impian
Nu moal lila ka ala
Sugan tea moal gagal
Kembang geus aya nu boga
Balik teh asa hoream leumpang ge asa ngalayang
Teu kasawang ti anggalna
Teu kapikir ti tadina
Lamun bakal nyeri hate
Hoream teu sudi teuing
Mikiran pipanyakiteun
Aku mlaku bebasan dalan batian
Tumuju menyang desa
Ora tak rasa kesele
Merga ana sing tak goleti
Udan angin karo guntur
Ora ana panggonang kanggo ngiyup
Senajan awak teles gebes
ora tak rasake
Sing penting aku ketekan
Marang panggonan sing tak tuju
Mung butuh weruh kembang mawar putih
Kembang sing dadi impenku
Sing bakal tak pundut mengkone
Tak pikir mokal mangkir
Jebul Kembang wus ana sing nduweni
Bali krasa wegah obah
Mlaku kaya kabur kanginan
Ora tak pikir sadurunge
Yen bakal ana lelara ati
Aku ora bakal sudi ngalakoni
Dipikir malah dadi penyakit
Menyusuri jalan setapak
Menuju ke satu kampung
Takkan terasa capeknya
Sebab ada yang dicari
Hujan Angin dan Gelap
Tak ada tempat untuk berteduh
Meski badanku basah kuyup
Aku tidak peduli
Yang penting aku sampai
Ke tempat yang dituju
Akan menengok mawar putih
bunga yang kuimpikan
Yang tak lama lagi kuambil
Kukira takkan gagal
Bunganya sudah ada yang punya
Kembali pun serasa malas
Jalan pun serasa melayang
Tidak terbayang dari asalnya
Tidak terpikir sebelumnya
Kalau akan sakit hati
Aku takkan sudi
Dipikirkan jadi penyakit
Kiai Suwung
(Semarang, 7 April 2012)

Tidak ada komentar:
Posting Komentar